W 1822 roku francuscy fizycy Arago i Lusak odkryli, że kiedy prąd elektryczny przechodzi przez uzwojenie, w którym znajduje się żelazo, może namagnesować żelazo w uzwojeniu. Jest to właściwie pierwsze odkrycie zasady elektromagnesu. W 1823 roku Sterkin wykonał podobny eksperyment: nawinął 18 rund miedzianych drutów na żelaznym pręcie w kształcie litery U, który nie był magnesem, i owinął się wokół U, gdy drut miedziany był podłączony do akumulatora elektrycznego. Miedziana cewka na żelaznym pręcie wytwarza gęste pole magnetyczne, które sprawia, że żelazny pręt w kształcie litery U jest "elektromagnesem". Energia magnetyczna tego rodzaju elektromagnesu jest zwielokrotniona bardziej niż magnes stały. Może pochłaniać 20 razy więcej żelaza niż w rzeczywistości, a po odcięciu zasilania żelazny pręt w kształcie litery U nie może wchłonąć żadnego żelaza i staje się nowy. Zwykły żelazny pręt. Wynalezienie elektromagnesu Sturgeon umożliwiło ludziom ujrzenie jasnej perspektywy zamiany energii elektrycznej w energię magnetyczną. Wynalazek wkrótce rozprzestrzenił się w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i niektórych krajach nadmorskich w Europie Zachodniej. W 1829 roku amerykański elektryk Henry wprowadził pewne innowacje do elektromagnetycznego urządzenia Sterkina. Izolowany drut zastępuje nieosłonięty drut miedziany, więc nie trzeba się martwić, że przewody miedziane są zwarte. Ponieważ druty mają warstwę izolacyjną, mogą być owinięte ciasno wokół koła, ponieważ gęstszeją cewkę, im silniejsze jest wytwarzane pole magnetyczne, co znacznie poprawia zdolność przekształcania energii elektrycznej w energię magnetyczną. W 1831 Henry próbował nowego elektromagnesu. Chociaż nie był duży, mógł wyssać 1 tonę żelaza. Wynalezienie elektromagnesu również znacznie zwiększyło moc generatora.
